DİĞER

J Curr Pediatr 2007; 5: -
Makale Geliş Tarihi:
Makale Kabul Tarihi:
*

Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Gastroenteroloji Bilim Dalı, Samsun

Çölyak Hastalarında Bağırsak Epitel Hücreleri ve Lenfositlerde Genotoksisitenin Araştırılması - POSTER: 36

Çölyak hastalarında malign hastalık gelişme riski sağlıklı toplum bireylerinden daha fazladır. Sitogenetik çalışmalar kanser gelişiminin genotoksisite ile ilişkili olabileceğini düşündürmektedir. Çölyak hastalığında genotoksisitenin varlığını araştırmak ve bu hastalarda DNA tamir kapasitesini değerlendirmeyi amaçladık. Çalışmaya üç grup hasta alındı. Yeni tanı alan 15 çölyak hastası (grup I), glutensiz diyet alan 14 çölyak hastası (grup II) ve çölyak hastalığı olmayan farklı nedenlerle endoskopi yapılan 9 hasta (grup III). Hastalardan elde edilen barsak epitel hücreleri ile periferik kandaki lenfositlerde DNA hasarını araştırdık ve lenfositlerde DNA tamir kapasitesini ölçtük. DNA hasarının saptanması için duyarlı bir test olan Comet testi, diğer adıyla “Single cell gel electrophoresis” (SCGE) yöntemini kullandık. Hücrelerdeki DNA tamir kapasitesini ölçmek için hem hidrojen peroksit (H2O2) ile strese maruz bıraktıktan sonra ve hem de stres sonrası 20 dakikalık rejenerasyon sürecinden sonra DNA hasarını ölçtük. Yeni tanı alan çölyak hastalarının (grup I) barsak epitel hücrelerinde saptanan DNA hasarı, çölyak olmayan gruba (grup III) göre anlamlı olarak yüksek bulundu (sırayla 25,9±1,5 ve 15,7±0,9 tailDNA%, p<0.001). Lenfositlerdeki DNA hasarı ise, yeni tanı alan çölyak hastalarında (grup I) diyet yapan çölyak hastalarına oranla (grup II) fazla olmasına rağmen (p<0.05) kontrol grubuna (grup III) göre farklı değildi (p>0.05) (grup I: 3,7±0,3; grup II: 2,9±0,9; grup III: 4,3±0,3 tailDNA%). Hidrojen peroksit ile muameleden sonra lenfositlerde gelişen DNA hasarı yeni tanı çölyak hastalarında (grup 1) diğer gruplardan daha fazla idi (p<0.05) (sırasıyla 14,2±0,6; 10,7±0,5 ve 12,4±0,6 tailDNA%). Hidrojen peroksit stresinin ardından oluşturulan tamir süreci sonrasında yeni tanı çölyak hastalarında (grup 1) kalan DNA hasarının diğer gruplara oranla fazla olduğu belirlendi (sırasıyla 8,4±0,5; 6,3±0,3 ve 6,4±0,4 tailDNA%) (p<0.05). Sonuçta tedavi almamış çölyak hastalarında barsak epitel hücrelerinde genotoksisite saptanmıştır. Tedavi almayan çölyak hastalarına ait lenfositlerin strese karşı daha duyarlı oldukları ve DNA tamir kapasitelerinin düşük olduğu belirlenmiştir. Bu nedenle çölyak hastalarındaki DNA hasarının malign hastalıkların gelişmesine katkı sağlayabileceği düşünülmüştür. 

Anasayfa Arşiv Arama Menü