Öz
Giriş
Çocuk istismar ve ihmali yaygın ve güncel bir sorundur. Çocukların fiziksel ve psikolojik sağlığı üzerinde ciddi ve uzun vadeli olumsuz sonuçları vardır. Çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanları olguların tespit edilmesi ve ele alınmasında çok önemli bir rol oynamaktadır, ancak klinik pratikte karşılaşılan olguların bildirimi ile ilgili sorunlar yaşandığı gösterilmiştir. Bu çalışma, çocuk doktorlarının klinik uygulamalarında karşılaştıkları çocuk istismar ve ihmal olgularını bildirmeye yönelik tutumlarını ve tutumlarını etkileyen faktörleri incelemeyi amaçlamaktadır.
Gereç ve Yöntem
İstanbul’daki çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlarıyla çevrimiçi kesitsel tanımlayıcı bir anket çalışması yapılmıştır. Toplanan veriler arasında sosyodemografik özellikler, çocuk ihmali ve istismarı hakkında bilgi ve eğitim düzeyi, bununla başa çıkma konusundaki tutumlar, deneyim süresi ve raporlama davranışı yer almaktadır. Veriler, çevrimiçi bir öz bildirim anketi aracılığıyla toplanmıştır. Çalışma, çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlarının çocuk istismarı ve ihmali konusundaki mevcut farkındalıklarını ve yönetim uygulamalarını değerlendirmektedir. Veriler, SPSS 22 kullanılarak frekanslar, ortalamalar, standart sapmalar ve korelasyon testleri gibi tanımlayıcı ve karşılaştırmalı istatistikler kullanılarak analiz edilmiştir. Etik onay İstanbul Medipol Üniversitesi Etik Kurulu’ndan alınmıştır. Çalışma, Helsinki Bildirgesi’ne uygun olarak yürütüldü ve katılımcılardan çevrimiçi onam alınmıştır.
Bulgular
Çalışmaya 126 çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı çevrimiçi olarak katılmıştır. Sonuçlar, çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlarının çocuk istismar ve ihmalini bildirmeye yönelik genel olarak olumlu tutumlara sahip olduğunu göstermiştir. Cinsiyet ve medeni durum tutumları önemli ölçüde etkilememiştir, ancak ebeveyn olan çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanları bildirim sorumluluğunda daha yüksek puan almıştır. Ayrıca, daha fazla mesleki deneyime sahip olanların raporlama sorumluluğu puanlarının daha yüksek olduğu görülmüştür. Çocuk istismar ve ihmali konusunda yapılandırılmış eğitim almış olmanın, çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlarının bildirim sorumluluğu puanlarını artırdığı ve daha az endişeli tutumlar sergilediği gösterilmiştir.
Sonuç
Bu çalışma, çocuk istismarı ve ihmali bildirme konusunda çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlarının olumlu tutumlarını ve bunu etkileyen faktörleri vurguluyor. Eğitim, mesleki deneyim ve işbirliğinin önemine dikkat çekiyor. Bildirme prosedürlerinin farkındalığı ve endişelerin ele alınması gerektiğini belirtiyor. Kapsamlı eğitim, net bildirme protokolleri ve çok disiplinli işbirliği, bildirme oranlarını artırmak ve çocuk istismarı ve ihmali daha etkili bir şekilde tespit etmek için gereklidir. Bu çalışma, Türkiye’de çocuk koruma sistemlerini geliştirmeye yönelik bilgi sağlamaktadır.
Anahtar Kelimeler: Çocuk istismarı ve ihmali, çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı, bildirim, tutum
Kaynakça
World Health Organization (WHO). Global status report on violence prevention 2014. Access Date: 30.05.2024. Available from:https://www.who.int/publications/i/item/9789241564793.
Zeanah CH, Humphreys KL. Child Abuse and Neglect. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry. 2018;57:637-44.
Flaherty EG, Sege R, Binns HJ, Mattson CL, Christoffel KK. Health care providers’ experience reporting child abuse in the primary care setting. Pediatric Practice Research Group. Arch Pediatr Adolesc Med. 2000;154:489-93.
Foster RH, Olson-Dorff D, Reiland HM, Budzak-Garza A. Commitment, confidence, and concerns: Assessing health care professionals’ child maltreatment reporting attitudes. Child Abuse Negl. 2017;67:54-63.
Theodore AD, Runyan DK. A survey of pediatricians’ attitudes and experiences with court in cases of child maltreatment. Child Abuse Negl. 2006;30:1353-63.
Alsaleem SA, Alsaleem MA, Asiri AM, Alkhidhran SS, Alqahtani WSS, Alzahrani MS, et al. Knowledge and attitude regarding child abuse among primary health care physician in Abha, Saudi Arabia, 2018. J Family Med Prim Care. 2019;8:706-10.
DeMattei R, Sherry J, Rogers J, Freeman J. What future health care providers will need to know about child abuse and neglect. Health Care Manag (Frederick). 2009;28:320-7.
Delaronde S, King G, Bendel R, Reece R. Opinions among mandated reporters toward child maltreatment reporting policies. Child Abuse Negl. 2000;24:901-10.
Chan ACY, Cheng WL, Lin YN, Ma KW, Mark CY, Yan LC, et al. Knowledge and Perceptions of Child Protection and Mandatory Reporting: A Survey of Nurses in Hong Kong. Compr Child Adolesc Nurs. 2020;43:48-64.
Hardy A, Chesnut S, Brown-Rice K. Mandatory reporting of child abuse/neglect among substance use counselors. J Public Child Welf. 2023;17:100-17.
Flaherty EG, Jones R, Sege R; Child Abuse Recognition Experience Study Research Group. Telling their stories: primary care practitioners’ experience evaluating and reporting injuries caused by child abuse. Child Abuse Negl. 2004;28:939-45.
Walsh K, Rassafiani M, Mathews B, Farrell A, Butler D. Exploratory factor analysis and psychometric evaluation of the teacher reporting attitude scale for child sexual abuse. J Child Sex Abus. 2012;21:489-506.
Aldukhayel A, Aljarbou E, Alturki FM, Almazyad NS, Alsaqer OM, Almutairi R. Knowledge and Attitude Regarding Child Abuse Among Primary Healthcare Physicians and Interns in Al Qassim, Saudi Arabia. Cureus. 2020;12:e12270.
Walsh K, Rassafiani M, Mathews B, Farrell A, Butler D. Teachers’ attitudes toward reporting child sexual abuse: problems with existing research leading to new scale development. J Child Sex Abus. 2010;19:310-36.
O’Toole R, Webster SW, O’Toole AW, Lucal B. Teachers’ recognition and reporting of child abuse: a factorial survey. Child Abuse Negl. 1999;23:1083-101.
Ajzen, I. (2005). Attitudes, personality and behavior (2nd ed.). Maindenhead, England: Open University Press.
Singh S, Knox M, Pelletier H. Exploratory factor analysis and psychometric evaluation of the Healthcare Provider Attitudes Toward Child Maltreatment Reporting Scale. Children’s Health Care. 2017;46:356-65.
Turan T, Erdoğan Ç. Validity And Reliability of the Healthcare Provider Attitudes Toward Child Maltreatment Reporting Scale on Nursing Students. Journal of Academic Research In Nursing. 2019;5:46-52.
Trocmé N, Fallon B, Joh-Carnella N, Denault K. Uncovering physical harm in cases of reported child maltreatment. Child Protection and Practice. 2024;100014.
Winquist A, Leiker CB, Landis T, Fraser J, Eddy LL, Burduli E. Development and psychometric evaluation of the reporting suspected child abuse and neglect (RSCAN) scale for United States registered nurses. J Pediatr Nurs. 2023;73:e319-26.
Jones R, Flaherty EG, Binns HJ, Price LL, Slora E, Abney D, et al. Clinicians’ description of factors influencing their reporting of suspected child abuse: report of the Child Abuse Reporting Experience Study Research Group. Pediatrics. 2008;122:259-66.
Flaherty EG, Stirling J Jr; American Academy of Pediatrics. Committee on Child Abuse and Neglect. Clinical report—the pediatrician’s role in child maltreatment prevention. Pediatrics. 2010;126:833-41.
Milidou I, Merrild CH, Frost L, Charles AV, Kjeldsen HC, Søndergaard C. Suspicion of child maltreatment: Knowledge and experiences with mandatory reports to social services among general practitioners in Denmark in 2019-20. Child Abuse Negl. 2023;139:106132.
Talsma M, Bengtsson Boström K, Östberg AL. Facing suspected child abuse--what keeps Swedish general practitioners from reporting to child protective services? Scand J Prim Health Care. 2015;33:21-6.
Grossman ER, McClendon JE, Gielen AC, McDonald EM, Benjamin-Neelon SE. A review of state regulations for child care: Preventing, recognizing and reporting child maltreatment. Child Care Health Dev. 2023;49:657-68.
Doidge JC, Higgins DJ, Delfabbro P, Segal L. Risk factors for child maltreatment in an Australian population-based birth cohort. Child Abuse Negl. 2017;64:47-60.
Vulliamy AP, Sullivan R. Reporting child abuse: pediatricians’ experiences with the child protection system. Child Abuse Negl. 2000;24:1461-70.
Kayaoğlu A (Edt. US). Tutumlar. Sosyal Psikoloji. In Eskisehir; 2019:71-91.
